ben ne diyersem diyeyim dünyada ilahi adalet varolmaya devame diyor.Bazen hüüznlerimi, bazense mutluluklarımı götürüyor, ama hüznümü ve sinirimi götürdüğü sürece mutluluğumu götürmesine karşı çıkamam.

her zamanki gibi mutlulukla üzgünlük arasında sürükleniyorum.Bazen birine, bazen diğerine yaklaşıyorum ama asla oraya değmiyorum

hayatımın her döneminde olduğu gibi pişmanlıklar da yaşıyorum.Yaşadıklarım ya da ilişkilerimin şu anki durumlarında hatanın ne kadarı benim ne kadarı başkalarının hala bilemiyorum.Bazı renklere güvenerek yaptığım aptallıklarınsa en büyük suçum olduğu kesin.Bir başka suçumsa bir ilişkiyi bir başkasına tercih edebilmemdir.başkalarından bunu istemezken ne kadar ağır bişeyden bahsettiğimi şu anda anlıyorum sanırım.Ne yazık ki bu, değiştirebileceğim birşey değil..


Bugün 13 Kasım.Yarınsa 14ü.14 kasım.Bu günün tekrardan gelebileceğine inanmamıştım, sanki zaman 13 kasımdan 15ine geçebilecekmiş gibi.Yakın zamanlar içerisinde en mutlu olduğum zamanın 14 kasım gecesi olduğu düşünülürse..kendimi son senemi gözden geçirirken buluyorum..Evet..belki de koca bir senenin ardından gerçekten duygusal olarak bişeyler yaşamaya hazırım.Ona bir renk verip vermeme konusunda kararsızım (zira ona bir renk vermem, onu hayatımın ayrılmaz bir parçası yapmam manasına gelecek..)..umarım iyi bi karar verir ve pişman olmayacağım şeyler yaşarım..mutluluğu hakettiğimi düşünüyorum.

Aslında korkuyorum.Ne zaman buraya girsem, ya da girmeyi düşünsem korkuyorum.rahatsız hissediyorum kendimi.Burası bana o kadar garip hissettiriyor ki.hem açıkta hem gizli.Birisiyle hem konuşamk hem de tek kelime etmemek gibi..

Bu seferlik bu kadar...sanırım.